
Kupuj bezpośrednio i oszczędzaj.
Używamy plików cookie aby zapewnić podstawowe działanie strony, mierzyć jej użycie i personalizować treści. Możesz zaakceptować wszystkie, odrzucić niepotrzebne lub dostosować swoje wybory. Polityka cookies
Sprawdź produkty z tej kategorii
Najniższa cena z 30 dni: 107,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 14,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 25,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 199,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 144,99 zł
Obciążenia olimpijskie, nazywane też talerzami, tarczami, odważnikami albo obciążnikami do sztangi, to podstawa każdej siłowni, od kąta w mieszkaniu po klub. Z ich pomocą budujesz siłę w przysiadzie, martwym ciągu, wyciskaniu leżąc, wiosłowaniu i wyciskaniu nad głowę, a obciążenie zwiększasz o dokładnie tyle, ile potrzebujesz.
O trafnym zakupie decydują trzy rzeczy: otwór talerza zgodny z gryfem, rodzaj talerza dopasowany do sposobu treningu i rozkład ciężarów, który pozwala zwiększać obciążenie co 2,5 kg. Większość nietrafionych zakupów to talerze z innym otworem niż gryf, bumpery kupione do treningu, w którym sztangi się nie upuszcza, oraz komplet złożony z samych dużych talerzy, bez 1,25 i 2,5 kg.
W rozmowach o sprzęcie siłowym dwa słowa często się mylą. Gryf to sam metalowy drążek, który trzymasz w dłoniach. Sztanga to gryf razem z założonymi talerzami i zaciskami, czyli kompletne narzędzie do ćwiczeń. Gdy ktoś pyta "ile waży sztanga", zwykle ma na myśli sam gryf, a gdy mówi "podniosłem sztangę 100 kg", chodzi o gryf z obciążeniem.
Do kompletu potrzebujesz więc trzech rzeczy: gryfu, talerzy (obciążeń) i pary zacisków. Talerze i zaciski muszą pasować do średnicy końcówek gryfu, dlatego zakup zawsze zaczyna się od pytania o standard.
Na rynku funkcjonują dwie rodziny gryfów i talerzy, które nie są ze sobą zamienne. O przynależności decyduje średnica tulei, czyli końcówki gryfu, na którą zakłada się obciążenie.
| Cecha | Standard olimpijski | Standard zwykły (śrubowy) |
|---|---|---|
| Średnica końcówki gryfu | 50 mm | 25, 28, 30 lub 31 mm |
| Otwór w talerzu | 51 mm | dopasowany do gryfu, np. 26 lub 31 mm |
| Tuleje | zwykle obrotowe, na łożyskach lub tulejach ślizgowych | zwykle nieruchome, z gwintem na nakrętki |
| Typowa nośność gryfu | wyraźnie wyższa | niższa, do lżejszego treningu |
| Zastosowanie | trening siłowy, trójbój, siłownia domowa i klubowa | lekki trening, hantle, sztangi z małym obciążeniem |
Obrotowe tuleje gryfu olimpijskiego mają znaczenie praktyczne: gdy sztanga obraca się w dłoniach przy podejściu lub opuszczaniu, talerze nie skręcają nadgarstków. Dlatego do treningu z ciężarem powyżej kilkudziesięciu kilogramów standard olimpijski jest wyborem domyślnym. Jeśli masz gryf śrubowy 25-30 mm, potrzebujesz talerzy z mniejszym otworem, a talerze olimpijskie przydadzą się dopiero po przejściu na gryf olimpijski.
Szukając talerzy do sztangi olimpijskiej, trafisz na oba oznaczenia i nie jest to sprzeczność. 50 mm to średnica tulei gryfu. 51 mm to średnica otworu w talerzu. Milimetr luzu pozwala swobodnie zakładać i zdejmować talerze, nawet gdy tuleja jest lekko zabrudzona, a gumowa powłoka talerza sięga do samego otworu.
Luz nie jest wadą i nie powoduje bicia sztangi. Talerze dociska do kołnierza tulei zacisk, więc w ruchu cały pakiet obciążeń zachowuje się jak jedna bryła. Zwróć uwagę na co innego: otwór powinien mieć stalowy lub mosiężny pierścień albo równe, gładkie żeliwo bez zadziorów. Postrzępiona guma w otworze z czasem utrudnia zakładanie talerza.
Talerze olimpijskie można założyć na gryf śrubowy przez tulejki redukcyjne, ale to rozwiązanie awaryjne: talerz pracuje na cienkim gryfie, który nie ma nośności ani obrotowych tulei. Jeśli planujesz trening z talerzami olimpijskimi, kup do nich gryf olimpijski.
Waga gryfu to pierwszy składnik każdego ciężaru na sztandze, a jednocześnie jedno z najczęstszych pytań. Najważniejsze typy:
| Gryf | Długość | Typowa waga | Do czego |
|---|---|---|---|
| Gryf olimpijski prosty | 220 cm | 20 kg | przysiad, martwy ciąg, wyciskanie leżąc, wyciskanie nad głowę |
| Gryf olimpijski damski | 201 cm | 15 kg | trening z cieńszym chwytem (25 mm), podnoszenie ciężarów kobiet |
| Gryf olimpijski krótki | 120 cm | ok. 9 kg | wiosłowanie, uginanie, trening w małym pomieszczeniu |
| Gryf łamany olimpijski | 120 cm | ok. 9 kg | uginanie ramion na biceps, wyciskanie francuskie |
Standardowa sztanga olimpijska ma więc 220 cm długości i waży 20 kg bez talerzy. Rozstaw między kołnierzami to około 131 cm, a na obciążenie zostaje po około 40 cm tulei z każdej strony, choć dokładne wymiary zależą od producenta. Gryf krótki 120 cm ma krótsze tuleje i nie nadaje się do stojaka do przysiadów, bo nie sięga do obu wsporników.
Talerze olimpijskie występują w powtarzalnym szeregu ciężarów. Im cięższy talerz, tym większa średnica i grubość, co wpływa na trzy rzeczy: ile kilogramów zmieścisz na gryfie, na jakiej wysokości leży sztanga przy martwym ciągu i ile miejsca zajmie przechowywanie.
| Waga talerza | Średnica | Grubość | Typowe zastosowanie |
|---|---|---|---|
| 1,25 kg | 17 cm | 24 mm | drobna progresja w wyciskaniu i wiosłowaniu |
| 2,5 kg | 20 cm | 27 mm | standardowy skok o 5 kg na sztangę |
| 5 kg | 25 cm | 35 mm | rozgrzewka, ćwiczenia z talerzem w dłoniach |
| 10 kg | 32 cm | 38 mm | podstawowy ciężar treningowy |
| 15 kg | 36 cm | 42 mm | pośrednie skoki obciążenia |
| 20 kg | 40 cm | 45 mm | główny ciężar w przysiadzie i martwym ciągu |
| 25 kg | 44 cm | 48 mm | duże obciążenia, mniej talerzy na tulei |
Wymiary dotyczą talerzy żeliwnych gumowanych z tej kategorii. Talerze zawodnicze 20 i 25 kg mają średnicę 45 cm, dzięki czemu gryf leży na wysokości, na której zaczyna się martwy ciąg na zawodach. Talerz 25 kg o średnicy 44 cm daje praktycznie tę samą wysokość startu. Przy lżejszych, mniejszych talerzach gryf leży niżej, więc martwy ciąg z małym ciężarem warto zaczynać z podwyższenia, na przykład z dwóch płyt lub klocków.
Pod hasłem obciążenia do gryfu kryją się konstrukcje, które różnią się ceną, grubością, hałasem i tym, czy wolno je upuszczać.
| Rodzaj | Budowa | Zalety | Ograniczenia |
|---|---|---|---|
| Żeliwne gumowane | żeliwny rdzeń w gumowej powłoce | ciche, chronią podłogę i gryf, cieńsze niż bumper | nie do upuszczania sztangi z wysokości |
| Żeliwne malowane | gołe żeliwo pokryte farbą | najcieńsze i najtańsze w przeliczeniu na kilogram | głośne, rysują podłogę i stojak, farba odpryskuje |
| Chromowane | stal lub żeliwo z powłoką chromu | estetyczne, łatwe w czyszczeniu | śliskie w dłoniach, głośne, droższe |
| Bumper | lita guma, często ze stalową tuleją | przeznaczone do upuszczania przy rwaniu i podrzucie | najgrubsze, mniej kilogramów na tulei, najwyższa cena |
| Zawodnicze kalibrowane | stal, precyzyjnie dociążone | bardzo dokładna waga, najcieńsze | sprzęt startowy, bardzo drogi |
Do siłowni domowej i treningu siłowego najlepszym kompromisem są talerze żeliwne gumowane. Guma tłumi stukanie talerzy o siebie i o stojak, nie rysuje podłogi przy odkładaniu sztangi i chroni dłonie przed ostrą krawędzią żeliwa. Jednocześnie talerz pozostaje wyraźnie cieńszy od bumpera, więc na tej samej tulei zmieścisz więcej kilogramów.
Bumpery mają sens wtedy, gdy trenujesz podnoszenie ciężarów lub CrossFit i regularnie puszczasz sztangę z wysokości barków albo nad głową. W klasycznym treningu siłowym sztangę się odkłada, więc ich główna zaleta nie jest wykorzystywana, a grubość szybko zaczyna przeszkadzać przy większych ciężarach.
Talerze wyglądają podobnie, a różnice wychodzą po kilku miesiącach używania. Przed zakupem sprawdź pięć rzeczy.
Świeża guma ma charakterystyczny zapach, który po rozpakowaniu znika w ciągu kilku dni w przewiewnym miejscu. Przetarcie talerzy wodą z łagodnym detergentem przyspiesza ten proces.
Najczęstszy błąd przy pierwszym zakupie to kilka dużych talerzy i brak małych. Postęp w treningu siłowym odbywa się małymi krokami, więc lekkie talerze są tak samo ważne jak ciężkie. Poniżej trzy sprawdzone konfiguracje talerzy do gryfu 20 kg.
| Poziom | Talerze | Razem talerze | Z gryfem 20 kg |
|---|---|---|---|
| Początkujący | 2 x 1,25 kg, 2 x 2,5 kg, 2 x 5 kg, 2 x 10 kg | 37,5 kg | 57,5 kg |
| Średnio zaawansowany | 2 x 1,25 kg, 2 x 2,5 kg, 2 x 5 kg, 2 x 10 kg, 2 x 20 kg | 77,5 kg | 97,5 kg |
| Zaawansowany | 2 x 1,25 kg, 2 x 2,5 kg, 2 x 5 kg, 2 x 10 kg, 4 x 20 kg, 2 x 25 kg | 167,5 kg | 187,5 kg |
Z każdym z tych kompletów złożysz dowolny ciężar co 2,5 kg. Konfiguracja dla początkujących wystarcza zwykle na pierwsze miesiące wyciskania i wiosłowania. Przysiad i martwy ciąg rosną szybciej, dlatego druga para talerzy 20 kg to najczęstszy drugi zakup. Jeśli trenujesz z krótkim gryfem 120 cm, zacznij od talerzy do 10 kg, bo krótkie tuleje mieszczą mniej.
Ile talerzy kupić, zależy od tego, jakie ćwiczenia wykonujesz. Orientacyjne ciężary dla osoby, która trenuje regularnie od kilku miesięcy, wyrażone w stosunku do masy ciała:
| Ćwiczenie | Typowy ciężar roboczy | Dla osoby 80 kg |
|---|---|---|
| Martwy ciąg | 1-1,5 x masa ciała | 80-120 kg |
| Przysiad ze sztangą | 0,8-1,2 x masa ciała | 65-95 kg |
| Wyciskanie leżąc | 0,6-0,9 x masa ciała | 50-70 kg |
| Wiosłowanie sztangą | 0,5-0,8 x masa ciała | 40-65 kg |
| Wyciskanie nad głowę | 0,4-0,6 x masa ciała | 30-50 kg |
| Uginanie ramion sztangą łamaną | 0,25-0,4 x masa ciała | 20-30 kg |
To nie normy, tylko punkt odniesienia przy planowaniu zakupu. Z tabeli widać ważną rzecz: największy ciężar potrzebny jest w martwym ciągu i przysiadzie, a najmniejsze skoki obciążenia w wyciskaniu nad głowę i uginaniu. Dlatego komplet powinien zawierać zarówno talerze 20-25 kg, jak i 1,25 kg.
Ciężar na sztandze to suma gryfu, talerzy po obu stronach i zacisków. Wzór: waga gryfu + suma talerzy + zaciski.
| Gryf | Talerze na jedną stronę | Razem |
|---|---|---|
| Gryf olimpijski 220 cm, 20 kg | 1 x 20 kg | 60 kg |
| Gryf olimpijski 220 cm, 20 kg | 1 x 20 kg, 1 x 10 kg, 1 x 2,5 kg | 85 kg |
| Gryf olimpijski 220 cm, 20 kg | 2 x 25 kg, 1 x 5 kg | 130 kg |
| Gryf olimpijski 120 cm, 9 kg | 1 x 10 kg, 1 x 5 kg | 39 kg |
| Gryf łamany 120 cm, 9 kg | 1 x 5 kg, 1 x 2,5 kg | 24 kg |
Zaciski sprężynowe ważą kilkadziesiąt gramów i można je pominąć, zaciski szczękowe ważą więcej i przy dokładnym liczeniu warto je doliczyć. W dzienniku treningowym zapisuj zawsze łączny ciężar, a nie listę talerzy. Po zmianie gryfu na inny wyniki nadal będą porównywalne.
Pojemność gryfu zależy od długości tulei, czyli części za kołnierzem, i od grubości talerzy. Zmierz tuleję miarką od kołnierza do końca gryfu, odejmij około 2 cm na zacisk i podziel wynik przez grubość talerza z tabeli wymiarów.
Przykład: tuleja o długości 40 cm, typowa dla gryfu 220 cm, po odjęciu miejsca na zacisk mieści około siedmiu talerzy 25 kg o grubości 48 mm, czyli ponad 170 kg na stronę. Talerzy 10 kg o grubości 38 mm wejdzie około dziewięciu, czyli tylko 90 kg. Dlatego przy dużych ciężarach ładuje się mniej grubszych talerzy 20-25 kg zamiast wielu dziesiątek.
Na krótkim gryfie 120 cm z tuleją rzędu 15-20 cm zmieścisz zwykle trzy do czterech talerzy 10 kg na stronę. Taki gryf służy do ćwiczeń z mniejszym ciężarem i do tego warto dobrać talerze.
Para talerzy 1,25 kg to skok o 2,5 kg na sztangę, para 2,5 kg to skok o 5 kg. W ćwiczeniach górnej części ciała, zwłaszcza w wyciskaniu nad głowę i wyciskaniu leżąc, skok o 5 kg często jest za duży, żeby wykonać pełną serię. Bez małych talerzy łatwo utknąć na tym samym ciężarze na wiele tygodni.
Przy planie, w którym co tydzień dokładasz niewielki ciężar, małe talerze trafiają na sztangę przy każdym ćwiczeniu. Dlatego warto mieć dwie pary talerzy 1,25 kg i dwie pary talerzy 2,5 kg. Pozwala to też zbudować sztangę rozgrzewkową bez zdejmowania dużych talerzy z drugiego gryfu.
Talerz olimpijski to także samodzielny przyrząd. Talerze 5-20 kg z dobrym chwytem przydają się w ćwiczeniach, do których nie potrzeba sztangi:
Do tych ćwiczeń najwygodniejsze są talerze 5, 10 i 15 kg. Większe trudno chwycić, a mniejsze dają za mały bodziec.
Talerze z otworem 51 mm pasują do każdego gryfu olimpijskiego 50 mm. Wybór gryfu zależy od ćwiczeń i od miejsca:
Do każdego gryfu potrzebna jest para zacisków 50 mm. Zaciski sprężynowe są lekkie i tanie, zaciski szczękowe zakłada się szybciej i lepiej trzymają przy ciężkich seriach. Pełny wybór znajdziesz w kategoriach gryfy do sztangi i zaciski.
Zestaw gryf z obciążeniem to najprostszy start: kupujesz jeden komplet i od razu możesz ćwiczyć. Ma sens, gdy zaczynasz od zera i nie masz jeszcze żadnego sprzętu. Kompletowanie osobno daje więcej kontroli: dobierasz gryf do ćwiczeń, a talerze do swoich ciężarów, bez płacenia za rozmiary, których nie użyjesz.
Dobra zasada: jeśli wiesz, jakie ćwiczenia będziesz wykonywać, kompletuj osobno. Jeśli chcesz po prostu zacząć, wybierz zestaw i dokupuj brakujące talerze z czasem. Talerze kupuje się parami, a gdy potrzebujesz kilku par tego samego ciężaru, wygodniej wziąć je razem, na przykład cztery talerze 20 kg lub parę talerzy 25 kg.
Kilkadziesiąt kilogramów talerzy w jednym miejscu to obciążenie, o którym warto pomyśleć przed zakupem. Stropy w budynkach mieszkalnych projektuje się zwykle na obciążenie użytkowe rzędu 150-200 kg na metr kwadratowy rozłożone równomiernie. Komplet talerzy z gryfem i ławką mieści się w tym zakresie, jeśli nie stoi skupiony w jednym punkcie. Trzymaj talerze na stojaku przy ścianie nośnej, a nie na środku pokoju, i nigdy nie upuszczaj sztangi.
Hałas przenosi się przez strop głównie przez uderzenia. Gumowa powłoka talerzy wycisza stukanie, ale pod miejscem martwego ciągu i przysiadu i tak połóż matę lub płyty gumowe o grubości co najmniej 15-20 mm. Chronią podłogę, tłumią drgania i stabilizują stopy. W domu jednorodzinnym ten sam problem dotyczy paneli i płytek, które łatwo pękają od uderzenia talerza.
Talerz 5 kg to najbardziej uniwersalny ciężar w domowej siłowni. Służy do rozgrzewki, do ćwiczeń z samym talerzem i do dokładania obciążenia w średnich krokach. Para talerzy 5 kg na gryfie 20 kg daje 30 kg, czyli typowy ciężar startowy w wyciskaniu nad głowę.
Talerz 10 kg to podstawowy ciężar treningowy. Dwie pary talerzy 10 kg z gryfem 20 kg dają 60 kg, co wystarcza na długo w wyciskaniu leżąc i wiosłowaniu. Na krótki gryf 120 cm to zwykle największy rozsądny talerz.
Talerz 15 kg wypełnia lukę między 10 a 20 kg i pozwala zbudować ciężar mniejszą liczbą talerzy. Przydaje się zwłaszcza wtedy, gdy tuleja gryfu jest krótka, bo jeden talerz 15 kg jest cieńszy niż 10 kg i 5 kg założone razem.
Talerz 20 kg to ciężar bazowy w przysiadzie i martwym ciągu. Gryf 20 kg z parą talerzy 20 kg to 60 kg, od których zaczyna się większość planów treningowych dla nóg i pleców. Średnica 40 cm ustawia gryf blisko wysokości startu z talerzy zawodniczych.
Talerz 25 kg wybierają osoby, które podnoszą już ponad 140-150 kg. Ma największą średnicę, więc gryf leży na standardowej wysokości startu martwego ciągu, a przy dużym ciężarze na tulei mieści się więcej kilogramów niż z talerzy 20 kg.
Talerze kupuje się pod plan, a nie odwrotnie. Najprostsza metoda dla początkujących to liniowa progresja: co trening lub co tydzień dokładasz stały ciężar, dopóki wykonujesz wszystkie zaplanowane powtórzenia. Przykładowe kroki:
| Ćwiczenie | Krok na trening | Talerze potrzebne do kroku |
|---|---|---|
| Martwy ciąg | 5 kg | para 2,5 kg |
| Przysiad | 2,5-5 kg | para 1,25 kg lub 2,5 kg |
| Wyciskanie leżąc | 2,5 kg | para 1,25 kg |
| Wyciskanie nad głowę | 1-2,5 kg | para 1,25 kg lub mniejsze mikroobciążenia |
Gdy przez dwa, trzy treningi z rzędu nie udaje się wykonać serii, zmniejsz ciężar o około 10% i buduj go ponownie. Przy takim planie co kilka tygodni potrzebujesz kolejnej pary dużych talerzy, a mikroobciążenia pracują przy każdym treningu. Warto o tym pamiętać, układając listę zakupów na pierwsze pół roku.
Na zawodach w podnoszeniu ciężarów i trójboju siłowym talerze mają przypisane kolory: 25 kg czerwony, 20 kg niebieski, 15 kg żółty, 10 kg zielony, 5 kg biały, a małe talerze 2,5 kg i 1,25 kg zwykle czerwony i chromowany. Dzięki temu sędziowie i zawodnicy liczą ciężar na sztandze jednym spojrzeniem.
W domowej siłowni kolor nie ma znaczenia technicznego. Talerze żeliwne gumowane są zwykle czarne, a o ich wadze informuje wytłoczony napis i różna średnica. Jeśli trenujesz w kilka osób i chcesz szybko liczyć ciężar, zakładaj talerze napisem na zewnątrz i trzymaj je na stojaku w kolejności od najcięższych.
Talerze najlepiej trzymać pionowo na stojaku lub drzewku na obciążenia. W stosie na podłodze najniższy talerz trudno wyjąć, a gumowe krawędzie odkształcają się pod ciężarem. Stojak porządkuje też trening: od razu widzisz, które ciężary masz pod ręką.
Gumową powłokę czyść wilgotną ściereczką z łagodnym detergentem, bez rozpuszczalników i preparatów na bazie oleju, które wysuszają i odbarwiają gumę. W nieogrzewanym garażu trzymaj talerze z dala od wilgoci i co jakiś czas przetrzyj otwór, w którym żeliwo nie jest pokryte gumą. Nalot rdzy w otworze usuniesz drobnym papierem ściernym.
Jeśli urządzasz trening w domu od zera, przeczytaj też jak urządzić siłownię w domu.
Talerze żeliwne praktycznie się nie zużywają, więc zakup używanych bywa rozsądny. Przed zakupem sprawdź otwór, czy nie ma zadziorów i owalizacji, powłokę gumową, czy nie odchodzi od żeliwa, oraz wagę na zwykłej wadze łazienkowej. Talerze z różnych serii i od różnych producentów mogą mieć inną grubość i średnicę, co przy martwym ciągu daje nierówną wysokość startu. Przy talerzach gumowanych z rozwarstwioną lub popękaną powłoką lepiej zrezygnować, bo guma będzie dalej odchodzić.
Pasują do każdego gryfu olimpijskiego z tulejami 50 mm. Do gryfów śrubowych 25, 28, 30 i 31 mm potrzebne są talerze z mniejszym otworem.
Milimetr luzu pozwala swobodnie zakładać i zdejmować talerze. Przed przesuwaniem w trakcie ćwiczenia chroni zacisk.
Standardowy gryf olimpijski 220 cm waży 20 kg, damski 15 kg, a krótkie gryfy olimpijskie 120 cm około 9 kg. Ciężar sztangi to gryf plus talerze i zaciski.
Gryf to sam drążek. Sztanga to gryf z założonymi talerzami i zaciskami.
Można je odkładać na podłogę, a guma chroni ją przy kontrolowanym odłożeniu. Nie są bumperami i nie służą do rzucania sztangi z wysokości.
Pary 1,25 kg, 2,5 kg, 5 kg i 10 kg, razem 37,5 kg talerzy. Z gryfem 20 kg daje to 57,5 kg i zmianę ciężaru co 2,5 kg.
Osoba trenująca od kilku miesięcy wykonuje martwy ciąg zwykle z ciężarem 1-1,5 masy ciała, czyli przy 80 kg około 80-120 kg na sztandze.
Zmierz tuleję za kołnierzem, odejmij około 2 cm na zacisk i podziel przez grubość talerza. Talerz 25 kg ma 48 mm grubości, 10 kg ma 38 mm.
Najcięższe najbliżej kołnierza, lżejsze na zewnątrz, naprzemiennie po obu stronach, a na koniec zacisk.
Tylko przez tulejki redukcyjne i jako rozwiązanie awaryjne. Gryf śrubowy nie ma nośności ani obrotowych tulei gryfu olimpijskiego.
To inne nazwy talerzy, czyli obciążeń zakładanych na gryf. Oznaczają ten sam element.
Do klasycznego treningu siłowego żeliwny gumowany, bo jest cieńszy i mieści więcej kilogramów na gryfie. Bumper wybierz do rwania i podrzutu, gdy upuszczasz sztangę.
Powłoka nie zostawia śladów przy normalnym użytkowaniu. Pod miejscem martwego ciągu i tak warto położyć matę.
Nowa guma ma wyczuwalny zapach, który znika w ciągu kilku dni w przewiewnym miejscu. Przetarcie wodą z łagodnym detergentem przyspiesza ten proces.
Tak, jeśli talerze stoją na stojaku przy ścianie nośnej, podłoga jest zabezpieczona matą, a sztangę się odkłada, a nie upuszcza.