Najniższa cena z 30 dni: 399,99 zł

Kupuj bezpośrednio i oszczędzaj.
Używamy plików cookie aby zapewnić podstawowe działanie strony, mierzyć jej użycie i personalizować treści. Możesz zaakceptować wszystkie, odrzucić niepotrzebne lub dostosować swoje wybory. Polityka cookies
Sprawdź produkty z tej kategorii
Najniższa cena z 30 dni: 399,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 239,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 239,99 zł
Najniższa cena z 30 dni: 229,99 zł
Gryf to stalowy drążek, na który zakłada się talerze, a sztanga to gryf razem z obciążeniem i zaciskami. O trafnym zakupie decydują cztery rzeczy: średnica końcówek (50 mm w standardzie olimpijskim albo 25, 28 lub 30 mm w gryfach śrubowych), kształt (prosty, lekko łamany, mocno łamany), długość (120, 150, 180 lub 220 cm) oraz nośność, która w modelach z tej kategorii wynosi od 120 do 450 kg. Do tego dochodzi waga samego gryfu, od 5 do 20 kg, bo ona też wchodzi w każdy podnoszony ciężar. Zły wybór boli dopiero po miesiącach: talerze nie pasują do końcówek, gryf nie mieści się w pokoju albo kończy się jego nośność, gdy trening nabiera tempa.
Gryf to sam drążek: część chwytna, kołnierze i końcówki na talerze. Sztanga to gryf z założonym obciążeniem i zaciskami. Gdy ktoś pyta "ile waży sztanga olimpijska", zwykle chodzi mu o wagę samego gryfu (20 kg w pełnowymiarowym gryfie 220 cm), a gdy mówi "wycisnąłem sztangę 80 kg", liczy gryf razem z talerzami. Frazy "gryf do sztangi", "sztanga do ćwiczeń" i "gryf do ćwiczeń" opisują więc ten sam produkt.
Osobnym określeniem jest "gryf do wyciągu" - to uchwyt do atlasu lub wyciągu linowego, bez końcówek na talerze, z kategorii uchwyty do wyciągu. Komplet do treningu siłowego składa się z trzech elementów: gryfu, talerzy z kategorii obciążenia i pary zacisków. Talerze i zaciski muszą pasować do średnicy końcówek, dlatego każdy wybór zaczyna się od standardu.
Standard olimpijski ma końcówki (tuleje) o średnicy 50 mm, osadzone obrotowo na łożyskach, i gładką powierzchnię, na którą talerz nasuwa się bez gwintu; blokuje go zacisk sprężynowy lub szczękowy. Gryf śrubowy (inaczej gwintowany) to jeden pręt o stałej średnicy 25, 28 lub 30 mm z gwintem naciętym na końcach; talerze dokręca się nakrętkami z uszczelką. Średnica 25 mm w wielu modelach odpowiada calowemu wymiarowi 25,4 mm, więc talerze z otworem calowym zwykle też pasują.
| Cecha | Olimpijski 50 mm | Śrubowy 25 / 28 / 30 mm |
|---|---|---|
| Średnica końcówek | 50 mm | 25, 28 lub 30 mm (jak cały pręt) |
| Mocowanie talerzy | zacisk sprężynowy lub szczękowy | nakrętka gwintowana |
| Końcówki | obrotowe, na łożyskach | stałe, obracają się z gryfem |
| Nośność w tej kategorii | 200-450 kg | 120-170 kg |
| Waga gryfu | 9-20 kg | 5-9,9 kg |
| Typowe zastosowanie | przysiad, martwy ciąg, stojak | dom, ławka, biceps |
Systemów nie da się mieszać bez przejściówek. Jeśli masz już talerze, kup gryf pod ich otwór. Jeśli zaczynasz od zera i planujesz przysiady lub martwy ciąg z ciężarem powyżej stu kilogramów, standard olimpijski daje więcej miejsca na rozwój: wyższą nośność, obrotowe tuleje i talerze w każdej gramaturze.
Otwór talerza musi być nieco większy od średnicy końcówki. W standardzie olimpijskim tuleja ma 50 mm, a otwór talerza 50-51 mm; milimetr luzu nie powoduje bicia, bo talerze dociska zacisk. W gryfach śrubowych producenci podają zwykle otwór o 1-2 mm większy niż pręt, czyli około 26-27 mm do gryfu 25 mm, około 29 mm do 28 mm i około 31 mm do 30 mm. Zanim dokupisz talerze, zmierz suwmiarką końcówkę gryfu i otwór posiadanego talerza.
| Gryf | Otwór talerza | Modele w kategorii |
|---|---|---|
| olimpijski 50 mm | 50-51 mm | 220 cm prosty; 120 cm prosty, lekko i mocno łamany |
| śrubowy 30 mm | zwykle ok. 31 mm | 180 cm prosty |
| śrubowy 28 mm | zwykle ok. 29 mm | 180 cm prosty, 120 cm lekko łamany |
| śrubowy 25 mm | zwykle ok. 26-27 mm | 180, 150 i 120 cm prosty, 120 cm mocno łamany |
Talerz z dużym otworem da się założyć na cienki gryf przez tulejkę redukcyjną, ale to rozwiązanie awaryjne; w drugą stronę się nie da. Dobór talerzy olimpijskich od 1,25 do 25 kg, ich grubości i liczenie ciężaru opisuje poradnik w kategorii obciążenia olimpijskie.
Waga gryfu to pierwszy składnik każdego ciężaru na sztandze. Pełnowymiarowy gryf olimpijski 220 cm waży 20 kg (karta produktu podaje dokładność do 50 g), krótkie gryfy olimpijskie 120 cm po 9 kg, a gryfy śrubowe od 5 kg przy 120 cm do 9,9 kg przy 180 cm i 30 mm. W gryfach śrubowych producent podaje wagę razem z nakrętkami.
| Gryf | Średnica | Waga | Nośność |
|---|---|---|---|
| olimpijski prosty 220 cm | 50 mm | 20 kg | 450 kg |
| olimpijski prosty 120 cm | 50 mm | 9 kg | 200 kg |
| olimpijski lekko łamany 120 cm | 50 mm | 9 kg | 200 kg |
| olimpijski mocno łamany 120 cm | 50 mm | 9 kg | 200 kg |
| śrubowy prosty 180 cm | 30 mm | 9,9 kg | 170 kg |
| śrubowy prosty 180 cm | 28 mm | 8,8 kg | 150 kg |
| śrubowy prosty 180 cm | 25 mm | 7 kg | 130 kg |
| śrubowy prosty 150 cm | 25 mm | 6 kg | 120 kg |
| śrubowy prosty 120 cm | 25 mm | 5 kg | 120 kg |
| śrubowy lekko łamany 120 cm | 28 mm | 5 kg | 120 kg |
| śrubowy mocno łamany 120 cm | 25 mm | 5 kg | 120 kg |
Ciężar na sztandze to waga gryfu plus suma talerzy. Przykład: gryf 20 kg, po jednym talerzu 20 kg i 5 kg z każdej strony daje 20 + 2 x (20 + 5) = 70 kg. Zaciski sprężynowe ważą zwykle po kilkaset gramów i w zapisie treningowym się je pomija. Zapisuj w dzienniku ciężar całkowity, bo przy zmianie gryfu z 5 kg na 20 kg ten sam zestaw talerzy daje inny wynik.
Nośność (maksymalne obciążenie) to ciężar talerzy, przy którym gryf nie ugnie się trwale, a gwint lub tuleje nie ulegną uszkodzeniu. W gryfach śrubowych z tej kategorii wynosi 120 kg (modele 120 i 150 cm), 130 kg (180 cm / 25 mm), 150 kg (180 cm / 28 mm) i 170 kg (180 cm / 30 mm). Gryfy olimpijskie 120 cm mają 200 kg, a pełnowymiarowy gryf 220 cm 450 kg, czyli 1000 funtów.
Nośność ma być wyraźnie wyższa niż ciężar, który planujesz podnosić za rok, nie dziś. Osoba, która wyciska 60 kg i dokłada 2,5 kg miesięcznie, przez dwa lata nie przekroczy 120 kg. Przy martwym ciągu 150 kg pojawia się u wielu osób w pierwszym roku - wtedy rozsądny jest od razu gryf olimpijski. Nośność dotyczy ciężaru w kontrolowanym ruchu: zrzucanie załadowanej sztangi na podłogę lub haki obciąża gryf udarowo niezależnie od deklaracji.
Długość decyduje o tym, czy gryf zmieści się w pokoju i czy będzie pasował do stojaka. Do samej długości dolicz około 30 cm z każdej strony na zakładanie talerzy:
| Długość gryfu | Wolna szerokość | Najczęstsze użycie |
|---|---|---|
| 120 cm | około 1,8 m | uginanie ramion, wiosłowanie, wyciskanie francuskie, mały pokój |
| 150 cm | około 2,1 m | wąska ławka, wiosłowanie, ćwiczenia w domu |
| 180 cm | około 2,4 m | wyciskanie leżąc, ławka ze stojakami, przysiad z lżejszym ciężarem |
| 220 cm | około 2,8 m | klatka i stojak do przysiadów, martwy ciąg, trójbój |
Długość wpływa też na rozstaw chwytu. W gryfie olimpijskim 220 cm strefa chwytu między kołnierzami ma 134 cm, w gryfie prostym 150 cm część chwytna ma 92 cm, w 120 cm - 82 cm. Do wyciskania leżąc szerokim chwytem 82 cm bywa za mało dla wysokiej osoby, do uginania ramion i wiosłowania w zupełności wystarcza. Zanim wybierzesz długość, zmierz pokój i odległość między hakami stojaka lub wspornikami ławki.
Tuleja (część na obciążenie) ogranicza liczbę talerzy niezależnie od nośności. W gryfie olimpijskim 220 cm tuleje mają po 40 cm, w gryfach olimpijskich 120 cm po 17,5 cm, w gryfie śrubowym 150 cm po 26 cm, a w śrubowym 120 cm po 19 cm. Od długości tulei odejmij miejsce na zacisk lub nakrętkę (zwykle 3-5 cm) i podziel resztę przez grubość talerzy. Na krótkiej tulei lepiej sprawdzają się talerze cięższe i cieńsze, np. jeden 10 kg zamiast dwóch po 5 kg.
W gryfie olimpijskim tuleje na talerze są osobnymi elementami osadzonymi na łożyskach. Gdy w przysiadzie, zarzucie lub uginaniu ramion gryf obraca się w dłoniach, talerze zostają w miejscu, a moment obrotowy ciężkich talerzy nie wykręca nadgarstków i nie szarpie łokci. W gryfach olimpijskich z tej kategorii zastosowano połączenie łożysk ślizgowych i igiełkowych, rozwiązanie spotykane w sprzęcie do podnoszenia ciężarów.
Gryf śrubowy nie ma tulei obrotowych - talerze dokręcone nakrętką obracają się razem z gryfem. Przy wyciskaniu, wiosłowaniu i uginaniu nie ma to praktycznego znaczenia. Zaletą gwintu jest pewne trzymanie talerzy nawet przy pochylaniu gryfu, wadą - wolniejsza zmiana obciążenia i konieczność utrzymania gwintu w czystości.
Radełkowanie (w kartach produktów nazywane też ryflowaniem) to drobny, krzyżowy wzór nacięty w strefie chwytu, który zwiększa tarcie, dzięki czemu spocona dłoń nie zsuwa się przy martwym ciągu lub wiosłowaniu. Wszystkie gryfy w tej kategorii mają radełkowaną część chwytną.
Średnica chwytu wpływa na komfort i siłę uścisku. W gryfach olimpijskich strefa chwytu ma 28 mm niezależnie od tego, że tuleje mają 50 mm. W gryfach śrubowych chwyt ma tę samą średnicę co pręt: 25 mm jest najcieńsze i najłatwiejsze do objęcia mniejszą dłonią, 30 mm leży pewniej w dużej dłoni i daje sztywniejszy gryf, ale szybciej męczy chwyt przy wysokich powtórzeniach. 28 mm to kompromis.
Gryf prosty wykonuje większość pracy: przysiad, martwy ciąg, wyciskanie, wiosłowanie, uginanie ramion podchwytem. To jedyny kształt, który nadaje się do stojaka i do podnoszenia ciężarów. W tej kategorii występuje w siedmiu wersjach: olimpijski 220 cm i 120 cm oraz śrubowy 180 cm (25, 28 i 30 mm), 150 cm i 120 cm (25 mm).
Wybór sprowadza się do trzech pytań. Masz stojak albo planujesz przysiady - 220 cm. Ćwiczysz głównie na ławce i w domu - 180 cm z nośnością 130-170 kg zwykle wystarcza na lata. Liczy się każdy metr w pokoju - 120 lub 150 cm. Najczęściej szukanym wariantem domowym jest gryf prosty 180 cm / 30 mm, tuż za nim wersje 28 mm i 25 mm.
Gryf łamany (sztanga łamana, EZ, curl) ma wygięcia w strefie chwytu, dzięki którym dłonie nie są ustawione płasko, tylko pod kątem. W uginaniu ramion na biceps i w wyciskaniu francuskim prosty gryf wymusza pełną supinację nadgarstka, co u wielu osób boli po kilku seriach. Łamanie zdejmuje to napięcie.
| Gryf | Ustawienie dłoni | Najlepszy do | Modele |
|---|---|---|---|
| prosty | płasko, pełna supinacja | przysiad, martwy ciąg, wyciskanie, wiosłowanie | 220, 180, 150, 120 cm |
| lekko łamany | lekko skośne | uginanie ramion, wyciskanie francuskie, wiosłowanie wąsko | olimpijski 50 mm, śrubowy 28 mm |
| mocno łamany | blisko chwytu młotkowego | uginanie przy wrażliwych nadgarstkach, triceps, przedramiona | olimpijski 50 mm, śrubowy 25 mm |
Lekko łamany jest uniwersalniejszy: pozwala na chwyt szeroki i wąski, a technika uginania nie różni się od prostego gryfu. Mocno łamany (w kartach produktów też "super EZ") daje chwyt zbliżony do neutralnego, który najmocniej odciąża nadgarstki i przenosi część pracy na mięsień ramienny. Oba warianty mają 120 cm, ważą 5 kg (śrubowe) lub 9 kg (olimpijskie) i nie nadają się do stojaka.
Gryf 120 cm to najczęstszy wybór do mieszkania i drugi gryf w garażowej siłowni. Przy wolnej szerokości około 1,8 m można nim robić wiosłowanie, uginanie, wyciskanie francuskie i nad głowę, martwy ciąg rumuński i hip thrust z lekkim ciężarem. Nie nadaje się do klatki i stojaka, bo nie sięga do obu haków.
W kategorii są trzy krótkie gryfy olimpijskie 50 mm (prosty, lekko i mocno łamany), każdy o wadze 9 kg, nośności 200 kg, z chwytem 28 mm i tulejami 2 x 17,5 cm na łożyskach, oraz trzy śrubowe: prosty 25 mm z chwytem 82 cm i tulejami 2 x 19 cm, lekko łamany 28 mm i mocno łamany 25 mm, każdy po 5 kg i 120 kg nośności. Krótki gryf olimpijski ma sens, gdy masz już talerze 50 mm.
Pełnowymiarowy gryf olimpijski 220 cm to jedyny model w kategorii, który pasuje do każdego stojaka, klatki i ławki z regulowanymi hakami. Parametry z karty produktu: długość całkowita 220 cm, strefa chwytu 134 cm, tuleje 2 x 40 cm o średnicy 50 mm, waga 20 kg z dokładnością do 50 g, nośność 450 kg, stal hartowana chromowana, tuleje na łożyskach, w komplecie zaciski sprężynowe.
Waga 20 kg i długość 220 cm to wymiary przyjęte w podnoszeniu ciężarów i trójboju siłowym dla gryfu męskiego, dlatego trening na nim przekłada się wprost na wyniki na zawodach. Gryf damski w tych dyscyplinach ma zwykle 201 cm, 15 kg i chwyt 25 mm, ale do treningu domowego nie jest konieczny. Sam gryf z parą talerzy na podłodze wystarcza do martwego ciągu; przysiad i wyciskanie wymagają stojaka albo pomocy drugiej osoby.
Stojak do przysiadów i klatka mają haki rozstawione zwykle na 110-120 cm. Gryf musi mieć strefę chwytu dłuższą niż ten rozstaw, a kołnierze powinny opierać się o haki od zewnątrz. Spełnia to tylko gryf 220 cm ze strefą chwytu 134 cm. Gryf 180 cm, w którym część chwytna ma orientacyjnie 120-125 cm, wchodzi na część stojaków bez zapasu - przed zakupem zmierz rozstaw haków od zewnętrznych krawędzi.
Drugi warunek to nośność: w przysiadzie ciężar rośnie najszybciej, a gryf opuszczany na haki dostaje uderzenia, których gryf śrubowy nie wytrzyma długo. Krótko: do stojaka gryf olimpijski 220 cm, do ławki ze stojakami 180 cm, do ćwiczeń wolnych 120-150 cm.
Do wyciskania leżąc potrzebujesz gryfu dłuższego niż rozstaw wsporników ławki. Wąskie ławki domowe ze stojakami mają rozstaw około 70-90 cm, więc gryf 150 cm (część chwytna 92 cm) mieści się na nich bez zapasu, a 180 cm komfortowo. Ławki z regulowanymi stojakami i ławki w klatce wymagają 220 cm.
Większość osób wyciska chwytem 70-85 cm między kciukami, więc strefa chwytu 82 cm w gryfie 120 cm pozwala tylko na chwyt wąski i średni. Nośność 150-170 kg gryfów 180 cm / 28 mm i 30 mm przekracza wynik większości ćwiczących rekreacyjnie, dlatego to one są najczęściej wybierane do domowej ławki. Jeśli ławka stoi w klatce, od razu kup gryf 220 cm.
Do uginania ramion najczęściej wybiera się gryf łamany, bo prosty ustawia nadgarstki w pełnej supinacji i u części osób powoduje ból po wewnętrznej stronie łokcia. Lekko łamany pozwala na chwyt szeroki (akcent na głowę krótką bicepsa) i wąski (głowa długa), mocno łamany zbliża dłonie do chwytu młotkowego i mocniej włącza mięsień ramienny. Do wyciskania francuskiego oba warianty są wygodniejsze od prostego gryfu.
Ciężary w ćwiczeniach ramion rzadko przekraczają 50-60 kg, więc nośność 120 kg gryfu śrubowego 120 cm wystarcza. Waga 5 kg wersji śrubowych ułatwia start, waga 9 kg wersji olimpijskich ma sens, gdy w domu są już talerze 50 mm. Do ramion wystarczą talerze 1,25, 2,5 i 5 kg. Uzupełnieniem gryfu są hantle do pracy jednorącz.
Za pytaniem "sztanga do ćwiczeń w domu" prawie zawsze kryje się ograniczone miejsce. Trzy typowe scenariusze:
Sprawdź jeszcze podłogę (gumowa mata pod strefą martwego ciągu chroni panele i tłumi hałas) oraz miejsce przechowywania: 180 cm łatwiej schować za meblem niż 220 cm. Jak zorganizować kąt do ćwiczeń, gdy jesienią szybko robi się ciemno, opisuje wpis jak urządzić siłownię w domu.
Zestaw gryf plus talerze ma wszystkie elementy w jednym standardzie. W kategorii zestawy są dwa komplety z gryfem: gryf olimpijski 220 cm z talerzami żeliwnymi (gryf 20 kg, para zacisków sprężynowych, talerze 2 x 10 kg, 2 x 5 kg, 2 x 2,5 kg i 4 x 1,25 kg, czyli 40 kg obciążenia i 60 kg na sztandze) oraz gryf olimpijski mocno łamany 120 cm z talerzami (gryf 9 kg, zaciski, talerze 2 x 10 kg i 4 x 5 kg). Do rozbudowy służą pakiety samych talerzy olimpijskich od 100 do 400 kg, np. zestaw 100 kg.
Kupowanie osobno ma sens, gdy masz już część elementów albo potrzebujesz nietypowej konfiguracji: gryf śrubowy 28 mm do posiadanych talerzy, dwa gryfy na jeden komplet obciążeń, więcej małych talerzy do progresji co 1,25 kg. 60 kg na sztandze przy martwym ciągu starcza na pierwsze tygodnie, przy uginaniu ramion na lata.
Zacisk trzyma talerze przy kołnierzu, żeby w ruchu nie przesuwały się na tulei i nie zsuwały z końcówki. Średnica zacisku musi odpowiadać końcówce gryfu: 50 mm do olimpijskich, 25, 28 lub 30 mm do śrubowych. Gryfy olimpijskie z tej kategorii są sprzedawane z zaciskami sprężynowymi, śrubowe z nakrętkami z uszczelką, więc na start nic nie trzeba dokupować. Dodatkowe zaciski przydają się, gdy chcesz szybciej zmieniać obciążenie albo masz dwa gryfy.
| Typ zacisku | Średnica | Zalety | Wady |
|---|---|---|---|
| sprężynowy | 50 mm | lekki, szybki, w komplecie z gryfem olimpijskim | słabnie po latach, nie lubi upadków sztangi |
| szczękowy | 50 mm | zakładany jedną ręką, pewny docisk, gumowe wkładki | grubszy, zajmuje więcej tulei |
| szczękowy | 25 mm | szybka zmiana talerzy bez odkręcania nakrętek | tylko do gryfów 25 mm, przy dużym ciężarze lepsza nakrętka |
| nakrętka gwintowana | 25, 28, 30 mm | pewne mocowanie, w komplecie z gryfem śrubowym | wolna zmiana obciążenia, gwint wymaga czystości |
Każda seria z talerzami zaczyna się od sprawdzenia zacisków z obu stron: przy wyciskaniu leżąc talerz, który zsunie się z jednej strony, przechyla sztangę w ułamku sekundy.
Największym wrogiem chromowanego gryfu jest pot: zawiera sól, która zbiera się w radełku i po kilku tygodniach daje pierwsze punkty rdzy, zwłaszcza w garażu lub piwnicy.
Przechowuj gryf poziomo na uchwytach lub pionowo, nie oparty o ścianę pod kątem - pozostawiony tak na miesiące załadowany gryf śrubowy może się trwale ugiąć.
| Objaw | Przyczyna | Co zrobić |
|---|---|---|
| talerze luzują się w trakcie serii | zacisk zużyty lub słaby docisk nakrętki | wymień zacisk sprężynowy na szczękowy; nakrętkę dokręcaj do talerza przy kołnierzu |
| tuleja olimpijska nie obraca się płynnie | brud lub brak smaru w łożysku | przeczyść szczelinę, wkrop lekki olej, obróć tuleję; stuk metalu oznacza uszkodzone łożysko |
| nakrętka chodzi ciężko | zanieczyszczony lub nadgnieciony gwint | wyczyść szczotką, nałóż olej; nie używaj pilnika |
| gryf wygięty | przekroczona nośność, zrzucanie sztangi, oparcie o ścianę pod obciążeniem | sprawdź, tocząc gryf po płaskiej podłodze; wygięty gryf wymień, prostowanie osłabia stal |
| rdza w radełku | pot i wilgoć bez wycierania | szczotka mosiężna, olej, regularne wycieranie |
| sztanga wychyla się w jedną stronę | talerze różnej wagi lub założone niesymetrycznie | porównaj talerze z obu stron, układaj od najcięższych przy kołnierzu |
Używany gryf bywa tani, ale jego wady nie są widoczne na zdjęciu. Przetocz go po równej podłodze (wygięty wyraźnie "podskakuje"), obróć obie tuleje olimpijskie (chrzęst lub stuk to zużyte łożyska, których nie da się tanio wymienić), przejedź nakrętką po całym gwincie i upewnij się, że nakrętki w ogóle są, bo dokupienie ich do nietypowego gwintu bywa niemożliwe. Zmierz średnicę końcówki suwmiarką - sprzedający często mylą 28 i 30 mm, a talerze tej różnicy nie wybaczają. Nowy gryf śrubowy kosztuje niewiele więcej niż używany, a dostajesz komplet nakrętek i znaną nośność.
Gryf to sam stalowy drążek z końcówkami na talerze. Sztanga to gryf razem z założonym obciążeniem i zaciskami. Potocznie oba słowa bywają używane zamiennie, dlatego "sztanga do ćwiczeń" i "gryf do sztangi" oznaczają w sklepach ten sam produkt.
Pełnowymiarowy gryf olimpijski 220 cm waży 20 kg; karta produktu podaje dokładność do 50 g. Krótkie gryfy olimpijskie 120 cm (prosty, lekko i mocno łamany) ważą po 9 kg. Gryf damski z podnoszenia ciężarów ma zwykle 15 kg i 201 cm, ale nie występuje w tej kategorii.
Zależy od średnicy. Gryf prosty śrubowy 180 cm waży 7 kg w wersji 25 mm, 8,8 kg w wersji 28 mm i 9,9 kg w wersji 30 mm; producent podaje wagi razem z nakrętkami.
Gryf olimpijski 220 cm ma strefę chwytu 134 cm, tuleje na talerze 2 x 40 cm o średnicy 50 mm i chwyt o średnicy 28 mm. Krótkie gryfy olimpijskie 120 cm mają tuleje 2 x 17,5 cm i również chwyt 28 mm.
Jeśli planujesz przysiady i martwy ciąg ze stojakiem albo masz już talerze 50 mm, wybierz olimpijski. Jeśli ćwiczysz bez stojaka, głównie na ławce i z ciężarami do około 150 kg, gryf śrubowy 180 cm / 30 mm o nośności 170 kg jest lżejszy (9,9 kg) i łatwiejszy do schowania.
Nie bezpośrednio. Talerz z otworem 50-51 mm na gryfie 28 mm luźno się przesuwa; potrzebna jest tulejka redukcyjna, a nawet z nią gryf śrubowy nie ma nośności gryfu olimpijskiego. Do talerzy 50 mm kup gryf olimpijski, do gryfu 28 mm talerze z otworem około 29 mm.
Jako jedyny gryf do ramion wygodniejszy jest lekko łamany: pozwala na szeroki i wąski chwyt, a technika nie różni się od gryfu prostego. Mocno łamany ustawia dłonie blisko chwytu młotkowego, najbardziej odciąża nadgarstki i mocniej angażuje mięsień ramienny; wybiera się go przy bólu nadgarstków lub jako drugi gryf.
Wersje różnią się nośnością i wagą: 25 mm to 130 kg i 7 kg, 28 mm to 150 kg i 8,8 kg, 30 mm to 170 kg i 9,9 kg. Jeśli masz talerze, wybierz średnicę pod ich otwór; jeśli nie, 28 mm jest kompromisem, a 30 mm wyborem na większe ciężary.
Nie. Haki stojaka są rozstawione zwykle na 110-120 cm, a gryf 120 cm ma część chwytną 82 cm i nie sięga do obu wsporników. Do stojaka i klatki potrzebny jest gryf 220 cm, w części ławek ze stojakami mieści się 180 cm.
Do gryfu olimpijskiego zaciski 50 mm: sprężynowe (w komplecie) lub szczękowe. Gryf śrubowy ma w komplecie nakrętki gwintowane; do wersji 25 mm można dokupić zaciski szczękowe 25 mm do szybkiej zmiany lżejszych talerzy.
Dodaj wagę gryfu do sumy talerzy z obu stron. Przykład: gryf 20 kg plus po jednym talerzu 15 kg i 5 kg z każdej strony daje 20 + 2 x 20 = 60 kg. Przy gryfie śrubowym 180 cm / 28 mm (8,8 kg) ten sam zestaw talerzy daje 48,8 kg.
Do uginania, wiosłowania i wyciskania różnica jest niewielka. Obrotowe tuleje mają znaczenie w przysiadzie z ciężkim obciążeniem, w zarzucie i rwaniu oraz przy zdejmowaniu sztangi z haków.