Obudowy i kieszenie na dysk - obudowa dysku twardego 2,5 cala SSD i HDD

W wyszukiwarce i w sklepach ta sama rzecz ma kilka nazw. Obudowa dysku twardego, obudowa zewnętrzna i kieszeń na dysk oznaczają zamknięte pudełko z elektroniką, która tłumaczy złącze SATA dysku na USB. Kieszeń zewnętrzna to po prostu obudowa podłączana z zewnątrz. Nazwa kieszeń wewnętrzna dotyczy czegoś innego: ramki, która mocuje dysk 2,5 cala w zatoce 3,5 cala wewnątrz komputera stacjonarnego.

Etui na dysk zewnętrzny to zwykle miękki pokrowiec do noszenia gotowego dysku, bez elektroniki. Adapter SATA-USB to sam przewód z wtykiem SATA na końcu: tańszy, dobry do jednorazowego zgrania danych, ale dysk zostaje bez osłony. Stacja dokująca to podstawka, do której dysk wkłada się od góry, wygodna przy częstej wymianie dysków.

Kieszeń Baseus CAYPH-A01 ma według karty układ VL716, waży 60 g, pracuje w temperaturze od -5 do 50°C i przy wilgotności 20-85%, a po trzech minutach bezczynności usypia dysk. Obudowa Ugreen ma gniazdo USB-C i według karty współpracuje z Windows, macOS, Linuksem, telewizorami z obsługą pamięci USB oraz konsolami PS4 i Xbox 360 i One. Obie mają w środku wyściółkę, która trzyma dysk i tłumi drgania. Te same produkty są w podkategorii obudowy dysków 2,5 cala.

Obudowa przyjmuje dysk o określonym formacie, złączu i grubości. Pomyłka w którymkolwiek z tych trzech parametrów oznacza, że dysk nie wejdzie albo nie zostanie wykryty.

Limit 6 TB z kart dotyczy elektroniki obudowy. W praktyce granicę wyznacza grubość: dyski talerzowe 2,5 cala o grubości 9,5 mm mają zwykle do 2 TB, a większe pojemności HDD w tym formacie są grubsze. Dyski SSD SATA 2,5 cala mają zwykle 7 mm i wyższe pojemności, więc to one najlepiej wykorzystują zapas.

1. Etykieta na dysku. Po zdjęciu pokrywy laptopa odczytasz z naklejki format (2.5"), interfejs (SATA), pojemność i często grubość, na przykład 7mm lub 9.5mm.
2. Kształt złącza. Dysk SATA ma na krótszym boku dwa płaskie złącza w kształcie litery L: szersze do zasilania, węższe do danych. Dysk M.2 wygląda jak listek z elektroniką i nie ma obudowy.
3. System. W Windows model dysku zobaczysz w Menedżerze urządzeń w sekcji Stacje dysków. Wpisany w wyszukiwarkę model pokaże kartę producenta z grubością.
4. Pomiar. Gdy nie masz pewności co do grubości, zmierz dysk suwmiarką lub linijką. 7 mm i 9,5 mm łatwo odróżnić.

Dysk SSD SATA czyta i zapisuje zwykle z prędkością do około 500-550 MB/s, bo tyle przepuszcza złącze SATA III. USB 3.2 Gen 1, czyli 5 Gb/s, daje po odjęciu narzutu protokołu w praktyce około 400-450 MB/s. SSD w obudowie z tej kategorii pracuje więc nieco poniżej swoich możliwości, ale kilka razy szybciej niż dysk talerzowy i kilkanaście razy szybciej niż port USB 2.0.

Dla większości zastosowań ta różnica jest niewyczuwalna: kopiowanie folderu zdjęć czy filmów trwa kilkadziesiąt sekund zamiast kilkudziesięciu minut na starym porcie. Pełną prędkość SSD SATA wykorzystują dopiero obudowy USB 3.2 Gen 2 (10 Gb/s). Karty produktów nie podają obsługi protokołu UASP, który u innych producentów skraca czas dostępu, więc tego parametru nie zakładaj.

Dyski 2,5 cala pobierają tyle prądu, że zasila je sam port USB, dlatego obie obudowy działają bez zasilacza. Karta kieszeni Baseus podkreśla pracę bez dodatkowych źródeł zasilania. Ograniczeniem bywa słaby port: USB 2.0 daje według standardu 500 mA, a USB 3.0 900 mA. Dysk talerzowy przy rozkręcaniu talerzy pobiera najwięcej i przy starym porcie, hubie bez zasilania albo w telewizorze może się nie uruchomić albo cyklicznie rozłączać.

Gdy dysk w obudowie terkocze i znika z systemu, podłącz go bezpośrednio do portu USB 3.0 komputera, z krótkim przewodem z zestawu. Dyski 3,5 cala z komputerów stacjonarnych zawsze potrzebują zasilacza 12 V i do kieszeni 2,5 cala nie pasują.

Prędkość obu obudów jest taka sama, różni je gniazdo i przewód, którym połączysz je z komputerem.

Jeśli masz laptop z samymi gniazdami USB-C, wygodniejsza jest obudowa Ugreen z USB-C. Gdy kieszeń ma przewód zakończony USB-A, a komputer tylko USB-C, pomoże przejściówka z gniazdem USB-A i wtykiem USB-C, na przykład adapter OTG Ugreen 2w1, który według karty przesyła dane z prędkością do 5 Gb/s. Przewodu micro USB-B SuperSpeed nie zastąpisz zwykłym kablem micro USB od telefonu: wejdzie tylko w węższą połowę gniazda i dysk będzie działał w trybie USB 2.0. Więcej o przejściówkach i hubach jest w kategorii adaptery i przejściówki.

Ten sam dysk w tej samej obudowie zachowuje się różnie zależnie od portu. Liczy się prędkość portu i prąd, jaki może oddać dyskowi.

Najpewniej działa podłączenie bezpośrednio do portu USB 3.0 lub USB-C komputera. Hub, na przykład hub USB-C Ugreen 5w1 z trzema portami USB 3.0, sprawdzi się przy dysku SSD, ale dysk talerzowy w hubie bez zasilania dzieli prąd z myszą, klawiaturą i pendrive'em. Gdy obudowa musi leżeć dalej od komputera, użyj krótkiego przedłużacza USB 3.0 o długości 1 m zamiast dłuższego przewodu. Stare przewody micro USB po przejściu na USB-C opisuje wpis co zrobić ze starymi kablami micro USB.

1. Wyłącz laptop, wyjmij baterię, jeśli się da, i wykręć dysk z sanek lub ramki. Śrubki i ramkę z laptopa odłóż, w obudowie nie są potrzebne.
2. Otwórz obudowę. W kieszeni Baseus naciśnij i zsuń zewnętrzną pokrywę, inne modele otwiera się przez wysunięcie tacki lub zatrzaski.
3. Wsuń dysk złączem SATA w gniazdo obudowy, etykietą do góry, bez użycia siły. Złącze ma kształt L, więc pasuje tylko w jednym ułożeniu.
4. Zamknij pokrywę i podłącz przewód najpierw do obudowy, potem do komputera.
5. Zaczekaj, aż dioda się zaświeci, a system wykryje dysk. W kieszeni Baseus dioda świeci na pomarańczowo, a w trakcie pracy miga.

Dysk ze starego laptopa ma partycje i dane, więc system pokaże go od razu. Nowy dysk SSD lub HDD jest pusty i nie ma partycji, dlatego po podłączeniu nie pojawi się w Eksploratorze, choć obudowa działa. W Windows otwórz Zarządzanie dyskami: system zaproponuje inicjalizację dysku. Wybierz styl GPT, potem kliknij nieprzydzielone miejsce prawym przyciskiem, utwórz nowy wolumin prosty i sformatuj go w exFAT, jeśli dysk ma działać także na Macu, albo w NTFS do samego Windows.

Na Macu ten sam krok wykonasz w Narzędziu dyskowym, wybierając dysk zewnętrzny i opcję Wymaż. Pamiętaj, że inicjalizacja i formatowanie kasują zawartość, więc nigdy nie rób tego z dyskiem, z którego chcesz odzyskać dane. Telewizory i konsole mają własne wymagania co do systemu plików i często formatują dysk po swojemu przy pierwszym podłączeniu.

• Nie formatuj. Gdy system zapyta, czy sformatować dysk, odpowiedz przecząco. To zwykle znak, że partycja ma system plików, którego komputer nie zna, na przykład dysk z Maca podłączony do Windows albo dysk z Linuksem.
• Zaszyfrowany dysk. Dysk z laptopa z włączonym BitLockerem zapyta o hasło lub klucz odzyskiwania. Klucz znajdziesz zwykle na koncie Microsoft, do którego był przypisany laptop.
• Uprawnienia do folderów. Foldery użytkownika ze starego Windows mogą wymagać potwierdzenia dostępu. System poprosi o zgodę administratora przy pierwszym otwarciu.
• Kopiuj, potem przeglądaj. Najpierw skopiuj ważne foldery na inny nośnik, dopiero potem przeglądaj resztę. Słabnący dysk może przestać działać po kilku godzinach pracy.
• Dysk stuka lub piszczy. Odłącz go od razu. Mechaniczne uszkodzenie dysku talerzowego pogłębia się przy każdym uruchomieniu i odzyskanie danych może wymagać specjalistycznego laboratorium.

Obudowa przydaje się także przy wymianie dysku w laptopie na szybszy SSD. Nowy SSD wkładasz do obudowy i podłączasz do laptopa, a programem do klonowania przenosisz na niego cały system ze starego dysku. Potem zamieniasz dyski miejscami: SSD trafia do laptopa, a stary dysk do obudowy jako pamięć przenośna lub kopia zapasowa. Klonowanie przez USB 3.2 Gen 1 trwa zwykle od kilkunastu minut do godziny lub dwóch, zależnie od ilości danych i prędkości starego dysku.

Ta metoda działa przy wymianie dysku 2,5 cala na SSD 2,5 cala. Gdy laptop ma gniazdo M.2, nowy dysk w formacie M.2 wymaga osobnej obudowy M.2 albo instalacji systemu od nowa. Dyski M.2 NVMe, takie jak Seagate FireCuda 520 2 TB, znajdziesz w kategorii dyski SSD.

Dysk w obudowie podłączysz do każdego urządzenia, które obsługuje pamięci USB. Karta obudowy Ugreen wymienia telewizory z obsługą pamięci zewnętrznych oraz konsole PS4 i Xbox 360 i One, a karta kieszeni Baseus telewizory, dekodery i domowe routery. W telewizorze dysk posłuży do oglądania filmów i nagrywania programów, w konsoli do przechowywania gier, w routerze jako wspólny dysk sieciowy dla domowników.

Telewizory i dekodery mają zwykle porty USB 2.0 o niskiej wydajności prądowej, dlatego w nich lepiej sprawdza się dysk SSD, który pobiera mniej prądu niż talerzowy. Konsole i telewizory przy nagrywaniu formatują dysk w swoim systemie plików, po czym komputer go nie odczyta, a kopia danych sprzed formatowania zniknie. Do kina domowego z dużą biblioteką filmów lepszy bywa gotowy dysk zewnętrzny z własnym zasilaczem.

Kieszeń Baseus usypia dysk po trzech minutach bezczynności. Talerze przestają się kręcić, co zmniejsza zużycie energii i nagrzewanie. Po wybudzeniu dysk talerzowy potrzebuje zwykle kilku sekund na rozkręcenie, więc pierwsze otwarcie folderu trwa chwilę dłużej. Dysk SSD wybudza się praktycznie od razu.

Przed odłączeniem przewodu użyj w systemie opcji bezpiecznego usuwania sprzętu albo wysuń dysk w Finderze. System zapisuje dane z opóźnieniem, więc wyciągnięcie przewodu w trakcie zapisu może uszkodzić pliki lub całą partycję. Migająca dioda oznacza, że dysk pracuje: zaczekaj, aż się uspokoi.

Obudowa z tworzywa ABS i poliwęglanu z wyściółką chroni dysk przed zarysowaniem, kurzem i lekkimi stuknięciami, ale nie zrobi z dysku talerzowego pancernego nośnika. Dysk HDD jest najbardziej wrażliwy w trakcie pracy, gdy głowice unoszą się nad talerzami. Nie przenoś podłączonego dysku i nie stawiaj go na drgającym głośniku. Dysk SSD nie ma części ruchomych i znosi wstrząsy dużo lepiej, dlatego do noszenia w plecaku lepiej nadaje się SSD w obudowie.

Kieszeń Baseus według karty pracuje w temperaturze od -5 do 50°C i wilgotności od 20 do 85%. Po przyniesieniu dysku z mrozu do ciepłego pomieszczenia odczekaj kilkadziesiąt minut przed podłączeniem, żeby wilgoć nie skropliła się na elektronice. Przy długim kopiowaniu nie przykrywaj obudowy, bo ciepło z dysku musi mieć gdzie uciec.

Na dużą kopię zapasową domowych zdjęć i filmów lepiej pasuje dysk, taki jak WD Elements Desktop 12 TB, który według karty pracuje na USB 3.0 i ma format 3,5 cala. Przegląd wszystkich nośników, prędkości złączy i zasad kopii zapasowej jest w kategorii nadrzędnej dyski i pamięci przenośne.

• Dysk nie jest widoczny w Eksploratorze. Nowy dysk wymaga inicjalizacji i utworzenia partycji w Zarządzaniu dyskami. Stary dysk może mieć partycję z systemem plików Maca lub Linuksa.
• Dysk cyklicznie się rozłącza. Za mało prądu z portu albo przedłużony przewód. Podłącz obudowę bezpośrednio do portu USB 3.0 krótkim przewodem z zestawu.
• Kopiowanie jest bardzo wolne. Obudowa jest w porcie USB 2.0 albo przewód micro USB od telefonu zastąpił przewód SuperSpeed. Sprawdź port i przewód.
• Dysk nie wchodzi do obudowy. Dysk jest grubszy niż 9,5 mm albo ma inne złącze niż SATA.
• System pyta o formatowanie. Nie zgadzaj się, jeśli na dysku są dane. Odczytaj go na komputerze z systemem, w którym był używany.
• Pojemność mniejsza niż na etykiecie. Dysk 1 TB pokazuje w Windows około 931 GB, bo system liczy w jednostkach dwójkowych. To nie usterka obudowy.

1. Czy dysk ma format 2,5 cala i złącze SATA, a nie M.2 lub IDE?
2. Czy grubość dysku wynosi 7 lub 9,5 mm?
3. Jakie gniazda ma komputer: USB-A, USB-C czy oba? Czy przewód w zestawie do nich pasuje?
4. Czy będziesz podłączać dysk do telewizora, konsoli lub routera i czy ich porty zasilą dysk talerzowy?
5. Czy na dysku są dane do odzyskania? Jeśli tak, nie formatuj go po podłączeniu.
6. Czy do noszenia wybierasz dysk SSD, odporniejszy na wstrząsy?

• SATA - złącze dysków 2,5 i 3,5 cala; SATA III przesyła do 6 Gb/s.
• USB 3.2 Gen 1 - standard USB 5 Gb/s, wcześniej nazywany USB 3.0 i USB 3.1 Gen 1.
• micro USB-B SuperSpeed - szeroki wtyk USB 3.0 spotykany w dyskach zewnętrznych.
• Inicjalizacja - przygotowanie nowego dysku do utworzenia partycji, w Windows styl MBR lub GPT.
• Partycja - wydzielona część dysku z własnym systemem plików.
• Klonowanie - skopiowanie całego dysku razem z systemem na inny dysk.
• M.2 - format dysków w postaci płytki, montowanych wewnątrz komputera; wymaga innej obudowy.