Jak podłączyć kamerę IP do rejestratora NVR krok po kroku

Podłączenie kamery IP do rejestratora NVR krok po kroku: trzy topologie, schemat kabli, dodawanie przez ONVIF, wspólna podsieć i sześć typowych błędów z komunikatami.
Podłączenie kamery IP do rejestratora NVR sprowadza się do trzech rzeczy: poprawnego okablowania, wspólnej podsieci i dodania kamery w menu rejestratora z właściwym hasłem. Jeśli którykolwiek z tych elementów zawiedzie, kamera nie pojawi się na podglądzie albo pojawi się na chwilę i zniknie. Ten poradnik prowadzi przez cały proces krok po kroku: od wyboru topologii, przez schemat kabli, po diagnozę sześciu najczęstszych komunikatów błędów.
W skrócie:
- Są trzy sposoby połączenia: kamera wpięta bezpośrednio w port PoE rejestratora, kamera przez zewnętrzny switch PoE oraz kamera WiFi dodana do NVR przez sieć lokalną.
- Kabel to skrętka Cat5e lub Cat6 zakończona wtykami RJ45, maksymalnie 100 m na jednym odcinku, bez przedłużek z kostek telefonicznych.
- Kamera i rejestrator muszą być w jednej podsieci (ten sam zakres adresów IP i ta sama maska), inaczej rejestrator jej nie znajdzie.
- Kamerę dodaje się przez automatyczne wyszukiwanie lub protokół ONVIF, zawsze z hasłem ustawionym w samej kamerze, nie w rejestratorze.
- Limit kamer na rejestrator wyznaczają trzy liczby: liczba kanałów, całkowita przepustowość wejściowa w Mb/s i budżet mocy portów PoE.
Powiązane produkty
Zobacz produkty z kategorii „Rejestratory NVR”
Jak podłączyć kamerę IP do rejestratora: trzy topologie połączenia
Wybór topologii zależy od tego, czy rejestrator ma własne porty PoE, jak daleko znajdują się kamery i czy w ogóle da się do nich doprowadzić kabel. W praktyce stosuje się trzy układy, a każdy z nich wymaga innego sposobu dodawania kamery w menu. Przy zakupie sprzętu warto od razu sprawdzić, czy rejestratory NVR, które bierzecie pod uwagę, mają wbudowany switch PoE, bo to zmienia całą resztę instalacji.
Topologia 1: kamera bezpośrednio w porcie PoE rejestratora
To najprostszy układ i najmniej podatny na błędy konfiguracji. Rejestrator z wbudowanym switchem PoE ma z tyłu od 4 do 16 portów RJ45, każdy z nich zasila kamerę i jednocześnie odbiera z niej obraz. Kamera dostaje adres IP automatycznie z wewnętrznego serwera DHCP rejestratora, a w większości modeli pojawia się na podglądzie w ciągu 30 do 90 sekund od wpięcia kabla.
Porty PoE rejestratora tworzą osobną, wewnętrzną podsieć (najczęściej w zakresie 10.x.x.x lub 192.168.254.x), odciętą od domowej sieci LAN. To zaleta pod względem bezpieczeństwa, ale oznacza, że z komputera w domu nie wejdziecie bezpośrednio na stronę konfiguracyjną kamery. Wszystkie ustawienia kamery robi się wtedy przez menu rejestratora.
Topologia 2: kamera przez zewnętrzny switch PoE
Ten układ stosuje się, gdy rejestrator nie ma portów PoE, gdy kamer jest więcej niż portów albo gdy kamery są rozproszone po budynku i wygodniej postawić switch bliżej nich. Kamery wpina się do switcha PoE, a switch łączy się jednym kablem z portem LAN rejestratora lub z routerem. Wszystkie urządzenia pracują wtedy w tej samej sieci co komputery i telefony.
W tym układzie kamery nie dostają adresów od rejestratora, tylko od routera (DHCP) albo wpisuje się je ręcznie. Rejestrator musi je wyszukać w sieci lokalnej i dodać jako urządzenia zewnętrzne, z podaniem adresu IP, portu, loginu i hasła. Wymaga to więcej uwagi przy adresacji, ale daje pełny dostęp do interfejsu kamery z dowolnego komputera.
Topologia 3: kamera WiFi dodana do NVR przez sieć lokalną
Kamera WiFi łączy się z routerem bezprzewodowo, a rejestrator widzi ją jak każde inne urządzenie w sieci LAN. Dodaje się ją identycznie jak kamerę przez switch: przez wyszukiwanie w podsieci lub ręcznie, najczęściej protokołem ONVIF. Warunek jest jeden: kamera musi wspierać ONVIF lub RTSP, bo bez tego rejestrator nie ma jak pobrać strumienia. Szczegółowo wyjaśniamy to w artykule o ONVIF i RTSP w kamerach.
Słabością tej topologii jest stabilność łącza radiowego. Każdy spadek sygnału WiFi przekłada się na przerwę w nagraniu, a rejestrator po kilku takich przerwach oznaczy kamerę jako offline. Dlatego kamery WiFi w systemie z NVR traktuje się jako uzupełnienie instalacji przewodowej, nie jako jej podstawę.
| Topologia | Zasilanie kamery | Adres IP nadaje | Sposób dodania w NVR | Typowy zasięg |
|---|---|---|---|---|
| Port PoE rejestratora | Rejestrator (PoE) | Rejestrator (wewnętrzny DHCP) | Automatycznie po wpięciu | do 100 m kabla |
| Zewnętrzny switch PoE | Switch (PoE) | Router lub ręcznie | Wyszukiwanie w LAN lub ręcznie | do 100 m od switcha |
| Kamera WiFi | Zasilacz lokalny | Router (DHCP) | ONVIF, ręcznie | zależny od sygnału, zwykle od 10 do 30 m |
Schemat podłączenia kamer IP do rejestratora: skrętka, wtyki RJ45, T568B
Podstawą każdej instalacji IP jest skrętka komputerowa kategorii 5e lub 6, zakończona z obu stron wtykami RJ45 zaciśniętymi według standardu T568B. Jeden kabel przenosi i dane, i zasilanie PoE, dzięki czemu przy kamerze nie trzeba prowadzić osobnego przewodu 12 V. Maksymalna długość jednego odcinka to 100 m, wliczając w to patchcordy po obu stronach.
Dla małej instalacji w domu lub sklepie schemat wygląda następująco:
- Kamera: gniazdo RJ45 na ogonie kamery, zabezpieczone przed wilgocią w puszce hermetycznej lub w osłonie złącza.
- Kabel instalacyjny: skrętka Cat5e lub Cat6, do użytku zewnętrznego w wersji z czarną powłoką odporną na promieniowanie UV lub żelowana przy prowadzeniu w ziemi.
- Zakończenie przy rejestratorze: albo bezpośrednio wtyk RJ45 do portu PoE, albo gniazdo keystone w patch panelu i krótki patchcord RJ45 do rejestratora lub switcha.
- Rejestrator: port LAN (uplink) połączony patchcordem z routerem, żeby mieć podgląd w aplikacji mobilnej.
- Monitor: kabel HDMI lub VGA z rejestratora do ekranu, potrzebny głównie na etapie konfiguracji.
Przy zasilaniu PoE liczy się budżet mocy. Standard 802.3af dostarcza do 15,4 W na port, a 802.3at (PoE+) do 30 W na port. Zwykła kamera tubowa lub kopułkowa pobiera od 4 do 8 W, kamera obrotowa PTZ z grzałką nawet 20 do 25 W. Jeśli wepniecie kamerę PTZ w port 802.3af, obraz będzie pojawiał się i znikał, bo kamera resetuje się przy każdym załączeniu silników.
Błąd, którego należy uniknąć: przedłużanie skrętki przez skręcanie żył lub łączenie kostkami elektrycznymi. Każde takie połączenie wprowadza tłumienie i przesłuchy, przez które kamera negocjuje tylko 10 Mb/s lub traci zasilanie PoE przy obciążeniu. Przedłużenie kabla robi się wyłącznie przez złączkę RJ45 kategorii 6 lub przez gniazdo keystone w puszce.
Jeśli w jednym kanale kablowym trzeba poprowadzić obraz z kilku kamer, zamiast ciągnąć osobną skrętkę do każdej z nich, lepiej postawić mały switch PoE w rozdzielni na piętrze i pociągnąć od niego jeden kabel do rejestratora. Inne warianty, w tym łączenie przez światłowód i konwertery, opisujemy w poradniku o podłączaniu wielu kamer jednym przewodem.
Jak dodać kamerę IP w menu rejestratora NVR w czterech krokach
Procedura dodawania kamery składa się z czterech etapów: aktywacji kamery, wyszukania jej przez rejestrator, podania danych logowania i sprawdzenia strumienia. Kolejność ma znaczenie, bo rejestrator nie doda kamery, która nie ma jeszcze ustawionego hasła administratora.
Krok 1: aktywacja kamery i ustawienie hasła
Większość nowych kamer IP wychodzi z fabryki w stanie nieaktywnym. Przy pierwszym połączeniu wymagają ustawienia hasła administratora, zanim pozwolą na cokolwiek innego. Rejestratory z portami PoE zwykle robią to automatycznie, nadając kamerze własne hasło rejestratora. Przy kamerach w sieci LAN trzeba to zrobić ręcznie przez przeglądarkę lub program producenta do wyszukiwania urządzeń.
Hasło kamery zapiszcie w bezpiecznym miejscu od razu. To najczęstszy powód, dla którego po roku nie da się przenieść kamery do nowego rejestratora: nikt nie pamięta, jakie hasło nadano przy aktywacji, a reset fabryczny wymaga zdjęcia kamery ze ściany.
Krok 2: automatyczne wyszukiwanie kamery w sieci przez NVR
W menu rejestratora wchodzicie w sekcję kamer (nazwy różnią się między producentami: "Kamera", "Kanały IP", "Urządzenia zdalne") i uruchamiacie wyszukiwanie. Rejestrator skanuje podsieć i wyświetla listę znalezionych kamer z adresem IP, modelem i statusem. Kamery tego samego producenta pojawiają się z pełnymi danymi, kamery innych marek zwykle jako "ONVIF" lub "Nieznany".
Jeśli lista jest pusta, a kamera na pewno jest podłączona i zasilona, w 9 na 10 przypadków przyczyną jest inna podsieć. Zanim zaczniecie restartować sprzęt, sprawdźcie adresację opisaną w następnej sekcji.
Krok 3: dodanie przez ONVIF z hasłem kamery
Zaznaczacie kamerę na liście i wybieracie "Dodaj". Rejestrator poprosi o login i hasło. Tu pojawia się najważniejsza zasada: podajecie hasło ustawione w kamerze, a nie hasło do rejestratora. Domyślny login to niemal zawsze "admin". Przy kamerach innego producenta niż rejestrator wybieracie protokół ONVIF i port 80 lub 8080, zależnie od tego, co kamera wystawia w swoich ustawieniach sieciowych.
W przypadku dodawania ręcznego (bez wyszukiwania) wpisujecie adres IP kamery, protokół, port, login i hasło. Ręczne dodawanie przydaje się, gdy kamera stoi za innym switchem, który blokuje rozgłoszenia wykrywania, albo gdy chcecie dodać kamerę z innej podsieci przez trasę w routerze.
Krok 4: weryfikacja obrazu, nagrywania i ustawień strumienia
Po dodaniu kamera powinna pojawić się na podglądzie w ciągu kilkunastu sekund. Sprawdźcie od razu trzy rzeczy: czy obraz jest płynny, czy rejestrator nagrywa (ikona nagrywania przy kanale) oraz czy godzina na kamerze zgadza się z rejestratorem. Niezgodna godzina sprawia, że nagrania lądują pod niewłaściwą datą i nie da się ich znaleźć w archiwum.
W ustawieniach kanału ustawcie główny strumień na nagrywanie w pełnej rozdzielczości kamery, a strumień pomocniczy (substream) na podgląd w aplikacji mobilnej w rozdzielczości 640 na 480 lub 704 na 576 pikseli. Dzięki temu podgląd z telefonu przez internet mobilny nie będzie się zacinał, a nagrania pozostaną w pełnej jakości.
Dlaczego kamera i rejestrator NVR muszą być w jednej podsieci
Rejestrator wyszukuje kamery, wysyłając rozgłoszenie do wszystkich urządzeń w swojej podsieci. Kamera z adresem spoza tego zakresu po prostu nie usłyszy zapytania, a nawet wpisana ręcznie nie odpowie, bo nie wie, jak wysłać odpowiedź z powrotem. Podsieć wyznaczają dwa parametry: adres IP i maska. Przy typowej masce 255.255.255.0 wspólna musi być cała pierwsza część adresu, na przykład 192.168.1.
Najczęstsze źródło problemu to kamery z fabrycznym adresem statycznym. Producenci nadają kamerom adresy w rodzaju 192.168.1.64 lub 192.168.1.108, a domowy router pracuje w zakresie 192.168.0.x albo 192.168.100.x. Kamera jest wtedy fizycznie w tej samej sieci, ale logicznie w innej, i rejestrator jej nie widzi.
Rozwiązania są dwa, a oba zajmują kilka minut:
- Włączyć DHCP w kamerze przez program wyszukujący producenta (działa nawet z inną podsieci, bo korzysta z rozgłoszeń warstwy drugiej). Kamera pobierze adres z routera i znajdzie się w prawidłowej podsieci.
- Tymczasowo zmienić adres komputera na zakres kamery (na przykład 192.168.1.50), wejść na stronę kamery i ręcznie wpisać adres z podsieci rejestratora.
Po dodaniu kamer warto przypisać im adresy stałe, albo przez rezerwację DHCP w routerze, albo przez wpisanie adresu statycznego w kamerze spoza puli DHCP. Bez tego router po restarcie może rozdać adresy w innej kolejności, a rejestrator pokaże kamery jako offline, mimo że wszystkie działają.
| Urządzenie | Adres IP (przykład) | Maska | Brama | Uwagi |
|---|---|---|---|---|
| Router | 192.168.1.1 | 255.255.255.0 | brak | Pula DHCP od .100 do .200 |
| Rejestrator NVR (port LAN) | 192.168.1.10 | 255.255.255.0 | 192.168.1.1 | Adres statyczny |
| Kamera 1 (przez switch) | 192.168.1.21 | 255.255.255.0 | 192.168.1.1 | Adres statyczny spoza puli DHCP |
| Kamera 2 (przez switch) | 192.168.1.22 | 255.255.255.0 | 192.168.1.1 | Adres statyczny spoza puli DHCP |
| Kamery w portach PoE NVR | 10.1.1.x | 255.255.255.0 | 10.1.1.1 | Wewnętrzna podsieć rejestratora, nadawana automatycznie |
Kamery wpięte w porty PoE rejestratora są wyjątkiem od tej zasady. One pracują we własnej podsieci rejestratora i nie muszą (a nawet nie powinny) być w zakresie routera. Jeśli chcecie mieć do nich dostęp z komputera, niektóre rejestratory oferują funkcję "wirtualnego hosta", która przekierowuje port z sieci LAN do kamery.
Błędy przy podłączaniu kamery do rejestratora: 6 komunikatów i naprawa
Poniżej sześć komunikatów, które najczęściej pojawiają się na ekranie rejestratora, wraz z przyczyną i sposobem naprawy. Nazwy komunikatów różnią się między producentami, ale mechanizm błędu jest ten sam.
Błąd 1: "Nieprawidłowa nazwa użytkownika lub hasło"
Rejestrator połączył się z kamerą, ale ta odrzuciła dane logowania. Przyczyna: podano hasło rejestratora zamiast hasła kamery, albo kamera ma inne hasło, niż sądzicie. Naprawa: zalogujcie się do kamery przez przeglądarkę, żeby potwierdzić hasło, i wpiszcie dokładnie to samo w rejestratorze. Jeśli hasło jest nieznane, pozostaje reset fabryczny kamery przyciskiem lub przez procedurę odzyskiwania producenta.
Błąd 2: "Brak połączenia sieciowego" lub kamera offline
Rejestrator nie dostaje odpowiedzi z adresu kamery. Sprawdźcie po kolei: czy dioda przy porcie RJ45 świeci (brak diody to przerwany kabel lub brak zasilania PoE), czy adres kamery jest w tej samej podsieci, czy kamera odpowiada na polecenie ping z komputera. Gdy kamera znika i wraca losowo, winny jest zwykle zbyt długi kabel, słabe zaciśnięcie wtyku lub przekroczony budżet mocy PoE. Pełną procedurę diagnostyczną znajdziecie w artykule o kamerze monitoringu offline.
Błąd 3: "Konflikt adresów IP" w sieci kamer
Dwa urządzenia mają ten sam adres. Zdarza się, gdy kupicie dwie kamery tej samej marki z identycznym adresem fabrycznym i wepniecie obie w switch, albo gdy wpiszecie kamerze adres z puli DHCP, który router przydzielił już telefonowi. Naprawa: nadajcie każdej kamerze unikalny adres statyczny spoza puli DHCP routera.
Błąd 4: "Nieobsługiwany strumień" lub czarny ekran kanału
Rejestrator dodał kamerę, loguje się poprawnie, ale nie potrafi odkodować obrazu. Najczęściej kamera nadaje w kodeku H.265 lub H.265+, a starszy rejestrator obsługuje tylko H.264. Drugi wariant to rozdzielczość kamery wyższa niż maksymalna rozdzielczość kanału w rejestratorze. Naprawa: w ustawieniach kamery zmieńcie kodek na H.264 i obniżcie rozdzielczość do wartości wspieranej przez rejestrator.
Błąd 5: "Przekroczono przepustowość" rejestratora NVR
Suma strumieni ze wszystkich kamer przekracza przepustowość wejściową rejestratora. Ten komunikat pojawia się po dodaniu ostatniej kamery, mimo że wcześniejsze działały bez zarzutu. Naprawa: obniżcie bitrate głównego strumienia na kamerach (na przykład z 8 Mb/s do 4 Mb/s dla kamery 4 MP) lub włączcie kodowanie H.265, które przy tej samej jakości obrazu zmniejsza strumień o 30 do 50 procent.
Błąd 6: "Wymagana aktywacja" nowej kamery IP
Kamera jest fabrycznie nowa i nie ma jeszcze hasła. Rejestrator tego samego producenta zwykle oferuje przycisk aktywacji z poziomu listy wyszukiwania. Przy kamerach innej marki aktywację robi się w przeglądarce lub programie producenta kamery. Dopiero po nadaniu hasła kamera przyjmie połączenie ONVIF.
| Komunikat | Najczęstsza przyczyna | Czas naprawy |
|---|---|---|
| Nieprawidłowe hasło | Hasło rejestratora zamiast hasła kamery | 2 minuty, jeśli hasło znane |
| Offline | Inna podsieć, przerwany kabel, brak PoE | od 5 do 30 minut |
| Konflikt IP | Dwa urządzenia z tym samym adresem | 5 minut |
| Nieobsługiwany strumień | Kodek H.265 na starym NVR | 5 minut |
| Limit pasma | Za wysoki bitrate kamer | 10 minut |
| Urządzenie nieaktywne | Brak hasła w nowej kamerze | 3 minuty |
Osobna grupa problemów dotyczy sytuacji, w której podgląd działa, ale rejestrator nie zapisuje nagrań. To nie jest błąd połączenia kamery, tylko dysku lub harmonogramu nagrywania, i wymaga innego podejścia niż opisane powyżej.
Ile kamer IP można podłączyć do jednego rejestratora NVR
Liczba kanałów na obudowie rejestratora to tylko pierwszy z trzech limitów. Rejestrator 8-kanałowy przyjmie 8 kamer, ale tylko wtedy, gdy zmieszczą się one w jego przepustowości wejściowej i w budżecie mocy PoE. Przekroczenie któregokolwiek z tych limitów objawia się dokładnie tak, jak błędy numer 2 i 5 z poprzedniej sekcji.
Limit 1: liczba kanałów. Rejestratory domowe mają 4, 8 lub 16 kanałów, obiektowe 32 lub 64. Jeden kanał to jedna kamera. Nie da się go obejść, nawet jeśli reszta parametrów ma zapas. Zasada praktyczna: kupujcie rejestrator o jedną klasę większy, niż potrzebujecie dziś, bo dokładanie kamer po roku to najczęstszy scenariusz rozbudowy. Jak dobrać liczbę kanałów do konkretnego obiektu, opisujemy w poradniku o doborze liczby kanałów rejestratora.
Limit 2: przepustowość wejściowa. Podawana w Mb/s, określa, ile danych rejestrator potrafi przyjąć ze wszystkich kamer jednocześnie. Kamera 2 MP generuje w H.264 od 2 do 4 Mb/s, kamera 4 MP od 4 do 8 Mb/s, kamera 8 MP (4K) od 8 do 16 Mb/s. Rejestrator o przepustowości 80 Mb/s obsłuży 8 kamer 4 MP tylko wtedy, gdy ograniczycie bitrate albo włączycie H.265.
Limit 3: budżet mocy PoE. Dotyczy rejestratorów z wbudowanym switchem PoE. Producent podaje łączną moc dla wszystkich portów, na przykład 60 W lub 100 W. Osiem kamer po 6 W to 48 W, co mieści się w budżecie 60 W. Osiem kamer po 6 W plus jedna PTZ z grzałką za 25 W to już 67 W, czyli za dużo. W takim układzie kamera PTZ dostaje osobny zasilacz lub idzie przez zewnętrzny switch PoE+.
| Rozdzielczość kamery | Bitrate H.264 (typowy) | Bitrate H.265 (typowy) | Pobór mocy PoE | Kamer na NVR 80 Mb/s (H.265) |
|---|---|---|---|---|
| 2 MP (1080p) | od 2 do 4 Mb/s | od 1 do 2 Mb/s | od 4 do 6 W | do 32 (limit kanałów decyduje) |
| 4 MP | od 4 do 8 Mb/s | od 2 do 4 Mb/s | od 5 do 8 W | do 16 |
| 8 MP (4K) | od 8 do 16 Mb/s | od 4 do 8 Mb/s | od 6 do 10 W | do 8 |
| PTZ z grzałką | od 4 do 8 Mb/s | od 2 do 4 Mb/s | od 15 do 25 W | zależy od budżetu PoE |
Wartości w tabeli są orientacyjne i zależą od ustawień kamery: liczby klatek na sekundę, złożoności sceny i trybu bitrate (stały lub zmienny). Dokładne liczby znajdziecie w karcie katalogowej konkretnego modelu, a rzeczywiste zużycie podglądacie w menu rejestratora w sekcji informacji o sieci.
Lista kontrolna przed uruchomieniem monitoringu IP z rejestratorem NVR
Zanim zamkniecie puszki i schowacie kable w korytkach, przejdźcie przez tę listę. Każdy punkt odpowiada jednemu z opisanych wyżej problemów, a sprawdzenie całości zajmuje około 15 minut.
- Każdy odcinek skrętki ma mniej niż 100 m i jest zakończony zaciśniętym wtykiem RJ45 lub gniazdem keystone, bez skręcanych łączeń.
- Wtyki zaciśnięte w tej samej kolejności żył (T568B) po obu stronach, sprawdzone testerem kabli.
- Kamery zewnętrzne mają złącza RJ45 w puszkach hermetycznych lub osłonach, a kabel wchodzi do puszki od dołu.
- Suma mocy kamer nie przekracza 80 procent budżetu PoE rejestratora lub switcha.
- Wszystkie kamery mają ustawione hasła, a hasła są zapisane w bezpiecznym miejscu.
- Kamery w sieci LAN mają stałe adresy IP spoza puli DHCP routera, w tej samej podsieci co rejestrator.
- Rejestrator synchronizuje czas z serwerem NTP, a kamery pobierają czas z rejestratora.
- Każdy kanał ma włączony harmonogram nagrywania, a dysk jest sformatowany i widoczny w menu.
- Podgląd z aplikacji mobilnej działa przez sieć komórkową, nie tylko przez domowe WiFi.
Jeśli dopiero kompletujecie sprzęt, dobór rejestratora z portami PoE lub bez nich zdecyduje o tym, która topologia będzie dla Was najprostsza. Porównanie obu wariantów znajdziecie w artykule rejestrator NVR PoE czy bez PoE, a gotowe rejestratory NVR z wbudowanymi portami PoE oraz pasujące patchcordy RJ45 do połączeń w szafce znajdziecie w naszym sklepie.
Czytaj też:
Najczęstsze pytania
Czy kamerę IP innej marki można podłączyć do rejestratora NVR?
Tak, pod warunkiem, że kamera obsługuje protokół ONVIF, a rejestrator pozwala dodawać urządzenia zewnętrzne. Kamerę dodaje się ręcznie z podaniem adresu IP, portu ONVIF (zwykle 80 lub 8080), loginu i hasła kamery. Część funkcji, takich jak detekcja ruchu po stronie kamery czy sterowanie PTZ, może działać w ograniczonym zakresie, bo ONVIF nie przenosi wszystkich ustawień producenta.
Dlaczego rejestrator nie widzi kamery, mimo że dioda przy porcie świeci?
Świecąca dioda oznacza tylko, że kabel jest sprawny, a kamera ma zasilanie. Najczęstszą przyczyną jest inna podsieć: kamera ma fabryczny adres w zakresie 192.168.1.x, a rejestrator pracuje w 192.168.0.x. Drugą przyczyną jest brak aktywacji kamery, czyli brak ustawionego hasła. Sprawdźcie adres kamery programem wyszukującym producenta i przestawcie ją na DHCP lub na adres z podsieci rejestratora.
Czy do kamery PoE trzeba doprowadzić osobne zasilanie?
Nie, jeśli kamera jest wpięta w port PoE rejestratora lub switcha PoE. Jeden kabel skrętki przenosi dane i zasilanie na odległość do 100 m. Osobny zasilacz jest potrzebny tylko wtedy, gdy kamera pobiera więcej mocy, niż oferuje port (na przykład kamera PTZ z grzałką w porcie 802.3af), albo gdy kamera wpięta jest do zwykłego switcha bez funkcji PoE.
Jak długi może być kabel między kamerą a rejestratorem?
Standard sieci Ethernet i zasilania PoE określa maksymalną długość jednego odcinka skrętki na 100 m, licząc razem z patchcordami po obu stronach. Powyżej tej wartości kamera może działać niestabilnie, negocjować niższą prędkość lub tracić zasilanie przy obciążeniu. Na dłuższych dystansach stosuje się pośredni switch PoE z zasilaniem lokalnym, przedłużacz PoE (ekstender) lub światłowód z konwerterami mediów.
Ile kamer obsłuży rejestrator 8-kanałowy?
Maksymalnie 8, ale realna liczba zależy jeszcze od przepustowości wejściowej i budżetu PoE. Osiem kamer 4 MP w kodeku H.264 generuje od 32 do 64 Mb/s, co przy rejestratorze o przepustowości 80 Mb/s mieści się w limicie. Osiem kamer 8 MP w H.264 to już od 64 do 128 Mb/s, więc wymaga włączenia H.265 lub rejestratora z wyższą przepustowością. Budżet PoE sprawdźcie, sumując pobór mocy wszystkich kamer.
